Διπλωματικές Εργασίες - Diploma Projects
11/19/2019
Skip Navigation Links : Διπλωματικές Εργασίες - Diploma Projects : Περίοδος Ιουνίου 2005 : "Εναλλακτικές εκδοχές της αστικής πολυκατοικίας στην Αθήνα" Αποστολόπουλος Αναστάσιος

"Εναλλακτικές εκδοχές της αστικής πολυκατοικίας στην Αθήνα" Αποστολόπουλος Αναστάσιος

Η διπλωματική εργασία προσπαθεί να έρθει σε ένα διάλογο με τις συμβάσεις και τις νομοτέλειες της ‘αγοράς’. Αυτά τα διευρυμένα δεδομένα της ‘πιάτσας’, η αλλιώς το κυρίαρχο πρότυπο σαφώς δεν αντιμετωπίζονται ως οι μόνες απαντήσεις στα ζητήματα της κατοικίας σήμερα. Στο βαθμό που οποιαδήποτε άλλη πρόταση είναι εντός της σχέσης κόστους-κέρδους είναι αποδεκτή. Με βάση αυτό σκεπτικό η εργασία ασχολείται με 3 εναλλακτικές εφαρμογές πολυκατοίκησης:

1.  πολυκατοικία με αίθριο (12 διαμερίσματα). Η θεώρηση ότι το διαμέρισμα ενός επιπέδου είναι μία σύμβαση αδιαπραγμάτευτη (σχεδιαστική & κατασκευαστική ευκολία, αντίδοτο στη φαντασίωση της μονοκατοικίας) σε συνδυασμό με την επιλογή ο ‘ακάλυπτος’ να εμπεριέχεται στο κτίριο σχηματίζοντας το αίθριο συμπυκνώνουν την κεντρική ιδέα. Το αίθριο, χώρος εισόδου, εκτόνωση της επονομαζόμενης κατά το ΓΟΚ «αίθουσας συνεδριάσεων», σε οπτική επαφή με τις κουζίνες κάθε μονάδας, αποτελεί πεδίο καθημερινών δραστηριοτήτων λειτουργεί ενοποιητικά για τους κατοίκους, εμπλέκοντας τις προσωπικές τους διαδρομές και εν τέλει εμπλουτίζοντας το καθημερινό τους βίωμα. Σε δεύτερο επίπεδο, το διαμέρισμα του πρώτου ορόφου μετατρέπεται σε κατοικία δύο επιπέδων (ισόγειο-πρώτος) με έξοδο σε κήπο στη πρασιά.

2.  ανεξάρτητες κατοικίες (11 κατοικίες). Κατοικίες σε 2 ή και 3 επίπεδα με πρόσβαση, ισόγεια ή μέσω υπαίθριου διαδρόμου επιχειρούν να διαπραγματευτούν ξανά τυπολογίες υπαιθρίου χώρου που συναντούμε στη λαϊκή αρχιτεκτονική, ιδιωτική αυλή και δώμα, επανεξετάζοντας την κατοικία σε μικρά πλάτη (5.5m) αλλά και την σχέση των μονάδων.

3.  πολυκατοικία με διάδρομο (12 κατοικίες). Η σχέση με το έδαφος και το δώμα σε  συνδυασμό με το «σπάσιμο» της κίνησης από κατακόρυφη σε οριζόντια με τη μορφή υπαίθριου διαδρόμου είναι τα δύο διακριτά στοιχεία αυτής της προσέγγισης. Ο τυπικός όροφος μετατρέπεται εδώ σε «τυπική τομή» που επαναλαμβάνεται τροποποιούμενη. Σε επαφή με το έδαφος μία κατοικία σε 2 επίπεδα (ισόγειο-πρώτος) που αναπτύσσεται εσωτερικά γύρω από το καθιστικό (διπλό ύψος), στη μέση κατοικία 1 επιπέδου με δύο υπνοδωμάτια, ένα διαμπερή χώρο καθιστικού-κουζίνας και πρόσβαση από άνω (διάδρομος), και με πρόσβαση στο δώμα μία κατοικία σε 2 επίπεδα (τρίτος-τέταρτος). Η διαβάθμιση του υπαιθρίου χώρου σε εσοχή, εξώστη, δώμα, σε επαφή με το έδαφος σε συνδυασμό με τη τοποθέτηση της κοινόχρηστου χώρου, ανοιχτού ή κλειστού (αίθουσα), νότια προσανατολισμένου, σε επαφή με την πρασιά, είναι δευτερεύουσες επιλογές.

 

Σε ότι αφορά τη μονάδα, με αφορμή κοινωνικές αλλαγές θεώρησα ότι το πρότυπο δεν είναι μία οικογένεια με 1 ή 2 παιδιά, αλλά ότι υπάρχουν πολλές ομάδες κατοίκων με διακριτά χαρακτηριστικά. Με δεδομένό αυτό οι μονάδες είτε έχουν 2 είτε 3 «υπνοδωμάτια», μόνο το ένα σχεδιάζεται ως χώρος ύπνου (του ζευγαριού). Τα υπόλοιπα είναι σε σχέση με το χώρο διημέρευσης, ενοποιούνται με το καθιστικό, ή έχουν σχέση τομής με αυτό ή μπορούν να λειτουργούν και ανεξάρτητα ως ξενώνας με δικό τους wc. Τα δωμάτια αυτά μπορούν να μετατρέπονται σε χώρους ύπνου, σε δωμάτιο τηλεόρασης ή εκγύμνασης, σε ξενώνα, σε χώρο εργασίας.

Ζητούμενο και στις 3 προσεγγίσεις ήταν ο σχεδιασμός του υπόγειου χώρου στάθμευσης ως ενός χώρου βιώσιμου, με καθαρές κινήσεις πρόσβασης και στάθμευσης, δίνοντας έμφαση αντίστοιχα στο χώρο αναμονής για τον ανελκυστήρα μέσω του φωτισμού εκ άνω ή και με την διαμόρφωση του δαπέδου.