Διπλωματικές Εργασίες - Diploma Projects
11/19/2019
Skip Navigation Links : Διπλωματικές Εργασίες - Diploma Projects : Περίοδος Ιουνίου 2005 : "Ανάπλαση παραλιακού μετώπου Ωρωπού" Μαρνίκα Ιωάννα

"Ανάπλαση παραλιακού μετώπου Ωρωπού" Μαρνίκα Ιωάννα

Εισαγωγή:Το θέμα της διπλωματικής εργασίας είναι η ανάπλαση του παραλιακού μετώπου Ωρωπού. Ο λόγος που επιλέχθηκε ως θέμα διπλωματικής η μελέτη ενός πεζοδρόμου δίπλα στη θάλασσα ήταν, αφ’ ενός γιατί ήθελα να «ψάξω» με ποιο τρόπο μπορεί ο αρχιτέκτονας να σχεδιάζει έναν δημόσιο χώρο δίπλα σε ένα τόσο ισχυρό στοιχείο, όπως είναι η θάλασσα και αφ’ ετέρου, γιατί θεώρησα ενδιαφέρουσα την ιδέα μέσω της σύνθεσής μου να προτείνω έναν τρόπο «συνδιαλλαγής» μεταξύ του υδάτινου στοιχείου κι ενός στοιχείου μιας πόλης, όπως είναι ο πεζόδρομος.

 

Αρχικές Προθέσεις:αρχικά προτείνεται η ενοποίηση του παραλιακού μετώπου, δηλαδή τη δημιουργία μιας ενιαίας γραμμικής πορείας περιπάτου πλάι στον ανοικτό ορίζοντα.

Τα όρια αυτού του περιπάτου(μήκους ενός χλμ. περίπου), εκτείνονται από την παραλία που χρησιμοποιείται από τους λουόμενους ως τα σχολεία(παλιές φυλακές), που χρησιμοποιούνται για πολιτιστικές και αθλητικές δραστηριότητες.

 

Ανάλυση κεντρικής ιδέας: Ως αφετηρία για να οριστεί συνθετικά το θέμα και ως κεντρική συνθετική ιδέα επιλέχτηκε: το κύμα.

Έχοντας ως πρώτη προσέγγιση την ιδέα του κύματος και ότι αυτό «σκάει» πάνω στον πεζόδρομο υιοθετήθηκε η ιδέα των εισχωρήσεων της θάλασσας στην στεριά και της στεριάς στη θάλασσα.

Με τη σκέψη, δηλαδή, ότι η περιοχή ήταν(προτού μπαζωθεί και γίνει λιμάνι) φυσική παραλία, βασικός στόχος της σύνθεσης έγινε να προσομοιωθεί ο πεζόδρομος με την παραλία που υπήρχε εκεί κάποτε. Με τον τρόπο αυτό θα μπορούσε να βρεθεί μια ισορροπία ανάμεσα στο φυσικό(θάλασσα) και το τεχνητό(πόλη).

 

ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΙΔΕΑ-ΥΛΟΠΟΙΗΣΗ

Με αφετηρία την ιδέα του κύματος και το πώς μπορεί αυτό να «σκάσει» στην στεριά ή να εισχωρήσει από μόνο του, δημιουργήθηκαν κάποια εμπόδια(βράχια= φυσικά εμπόδια), τα οποία θα ανακόπτουν το απόλυτο «σκάσιμο» του κύματος όταν αυτό χτυπάει την στεριά, αλλά παράλληλα θα λειτουργούν ως η φυσική συνέχεια της στεριάς(μπετόν) και το ενοποιητικό στοιχείο μεταξύ ξηράς και θάλασσας.

Με την τοποθέτηση των στοιχείων αυτών επεκτείνεται έτσι ο πεζόδρομος προς τη θάλασσα και καταργείται το αυστηρό όριο που υπάρχει σήμερα και που εμποδίζει τον περιπατητή από μια άμεση επαφή με το υγρό στοιχείο.

Παράλληλα, κι ακολουθώντας την ίδια λογική, αλλά αντίστροφα, δημιουργούνται κάποιες εισχωρήσεις της θάλασσας στην στεριά με τη μορφή αναβαθμών ύψους 40εκ. που κατεβαίνουν σταδιακά προς τη θάλασσα και «βάζουν» τον περαστικό που θα θελήσει να τα εξερευνήσει και να παίξει μαζί τους στη θάλασσα.

Όταν έχει κύμα, η στάθμη του νερού θα ανεβαίνει με αποτέλεσμα η μορφή της ακτογραμμής να μην είναι σταθερή και στατική όπως είναι σήμερα, αλλά να αλλάζει ανάλογα με την εποχή, την ώρα, τον άνεμο. Θα μπορούσε να λειτουργήσει και ως μια μελέτη συμπεριφοράς της θάλασσας   ανάλογα με τις καιρικές συνθήκες. Το σημαντικό και ενδιαφέρον είναι ότι η μορφή που παίρνει η παραλία μας δεν είναι στατική, είναι δυναμική, όπως δυναμικό είναι και το κύμα.

Αλλά θα ήταν άστοχο να αναπαραστήσει κανείς το κύμα με μια μόνο καμπύλη, γιατί όπως γνωρίζουμε το κύμα είναι μια μορφή ενέργειας και η ενέργεια διαδίδεται, δεν είναι στάσιμη.

Έτσι λοιπόν το δεύτερο κύμα που ακολουθεί το πρώτο διαμορφώνεται με καμπύλα παγκάκια στο χώρο, τα οποία ορίζουν δύο πορείες: μια πιο κοντά στη θάλασσα για ψαράδες και για όσους θέλουν να παίξουν και να πειραματιστούν μαζί της, με το πρώτο κύμα της και μια δεύτερη πορεία που υπερυψώνεται για να έχει καλύτερη εποπτεία της θάλασσας και η οποία θα λειτουργεί ως μια πορεία περιπάτου, στάσης και εποπτείας του υγρού στοιχείου, για όσους αρέσκονται να το θαυμάζουν από μακριά. Ως τρίτη πορεία θα μπορούσε να θεωρηθεί η ζώνη πρασίνου, όπου διατηρείται όμως η λογική των εισχωρήσεων, δηλαδή το «πράσινο» εισχωρεί στον ιστό των καφετεριών, κάνοντάς τες έτσι να «ταυτιστούν» κάπως με τα φυλλώματα των δέντρων.