DIPLOMA PROJECT
11/29/2020
Skip Navigation Links : DIPLOMA PROJECT : February 2005 : [Not yet translated]

[Not yet translated]

Ο ΜΥΘΟΣ ΤΗΣ ΕΠΑΝΑΧΡΗΣΗΣ

Έχουμε πλέον συνειδητοποιήσει ότι οι βιομηχανικές περιοχές αποτελούν τμήμα του «ιστορικού πυρήνα» των περισσοτέρων αστικών κέντρων. Από το 1980 εμφανίζεται μια τάση προστασίας και ανάδειξης των εγκαταλελειμμένων ιστορικών βιομηχανικών συγκροτημάτων με σκοπό την ένταξή τους στον αστικό ιστό. Σήμερα είναι κοινώς αποδεκτό πως τα βιομηχανικά κτίρια, αν και κατεξοχήν χρηστικά, ανήκουν σε ιδιαίτερη κατηγορία μνημείων, τα  «τεχνικά-βιομηχανικά μνημεία».

Ο όρος ένταξη περιλαμβάνει την αξιοποίηση από πολεοδομικής πλευράς της θέσης του μνημείου και την αναστήλωση και αναβίωση των λειτουργιών που λάμβαναν μέρος στο κέλυφος σε συνδυασμό με σύγχρονες και αναγκαίες λειτουργίες, όπου αυτό ενδείκνυται.

 

ΤΟ ΥΑΛΟΥΡΓΕΙΟ ΤΗΣ Α.Ε.Ε.Χ.Π.Λ. ΔΡΑΠΕΤΣΩΝΑΣ

Το εργοστάσιο Λιπασμάτων στη Δραπετσώνα, ιδρύθηκε το 1909 από τον Μποδοσάκη. Για τις ανάγκες εμφιάλωσης των χημικών προϊόντων, το 1914 περίπου, λειτούργησε μονάδα υαλουργείου μέσα στο βιομηχανικό συγκρότημα. Παράλληλα με την εξέλιξη της τεχνολογίας και των αναγκών του εργοστασίου το κτίριο υπέστη διάφορες επεμβάσεις καταλήγοντας στη σημερινή του μορφή.

Η επανάχρηση ενός τέτοιου οικοδομήματος θα μπορούσε να σημάνει την αναβίωση και μεταλαμπάδευση της ιστορίας της τεχνολογίας του γυαλιού. Σε αντίθεση με τη στείρα μεταμόρφωση σε ακόμα ένα πολιτιστικό κέντρο, που οδηγεί σταδιακά στην ερήμωση των μνημείων, προτείνεται η ένταξη ενός τεχνολογικού εκπαιδευτηρίου υαλουργίας. Με αυτόν τον τρόπο αναδεικνύεται η ιστορία του μνημείου, δίνονται κίνητρα για την ανάπτυξη της περιοχής  και δημιουργούνται πόροι συντήρησης για το κτίριο.

 Η νέα λειτουργία αυτονομείται από το μνημειακό κέλυφος καθώς τοποθετείται σε πρόσθετο επίπεδο, αφήνοντας ανέπαφο το βιομηχανικό μνημείο, το οποίο φέρει υπολείμματα από μηχανικό εξοπλισμό, να λειτουργεί ως πολιτιστικός χώρος. Οι πρόσθετες κατασκευές, στηρίζονται με ανεξάρτητο φέροντα οργανισμό από αυτόν του βιομηχανικού κελύφους και βρίσκονται σε απόσταση από τα τοιχώματα και τις κατασκευές του μνημείου, διαχωρίζοντας με αυτόν τον τρόπο το νέο από το παλαιό. Θα μπορούσαμε να μιλήσουμε για ένα πρόσθετο κέλυφος μέσα στο υπάρχον κέλυφος.

Η επανάχρηση επομένως χρειάζεται έναν μύθο, καθώς αυτός απαιτεί ιστορική βάση και μέσα από την ιστορία του αποσκοπεί στη διδαχή.