Lectures 2005
9/25/2020
Skip Navigation Links : Lectures 2005 : [Not yet translated] : [Not yet translated]

[Not yet translated]

Σύμφωνα με την διάκριση των μορφών του παραμορφωμένου χώρου που παραθέτει ο Anthony Vidler, το πρώτο είδος παράγεται όταν οι σύγχρονοι καλλιτέχνες προσπαθούν να σπάσουν τα όρια των διαφόρων τεχνών και να δημιουργήσουν έργα τα οποία θα προέρχονται από την τομή των διαφόρων μέσων – κινηματογράφος, τέχνη, φωτογραφία, αρχιτεκτονική. Οδηγούνται έτσι στην παραγωγή ενός είδους «ενδιάμεσης τέχνης». Η τομή των διαφόρων αυτών μέσων οδηγεί στην παραμόρφωση, αφού οι καλλιτέχνες αντί να επεκτείνουν την δική τους τέχνη, προσλαμβάνουν στοιχεία από διάφορες καλλιτεχνικές πρακτικές ως ένα εσωτερικό κομμάτι της δουλειάς τους σε κατασκευές που αναζητούν να κριτικάρουν τους παραδοσιακούς όρους της τέχνης. Οι αρχιτέκτονες εξερευνούν τις διαδικασίες και τις μορφές της αρχιτεκτονικής, συχνά με όρους που έχουν οριστεί από διαφορετικούς καλλιτέχνες επιχειρώντας να δραπετεύσουν από τους άκαμπτους κώδικες του φορμαλισμού και του φονξιοναλισμού. Αναφερόμαστε σε μια “καλλιτεχνική” παραμόρφωση. Η δεύτερη μορφή αφορά στον ψυχολογικό χώρο τον γεμάτο αναστατωμένες μορφές όπως αυτός ορίζεται από το σύγχρονο, γεμάτο φοβίες υποκείμενο. Πρόκειται για μια “ψυχολογική” παραμόρφωση.

Οι σύγχρονες αυτές εκφράσεις έχουν οδηγήσει την αρχιτεκτονική παραγωγή σε διάφορους πειραματισμούς που αφορούν είτε στην επέκταση των μοντέρνων μορφών είτε στην σύλληψη “άλλων μορφών”. Παρόλο όμως το ενδιαφέρον για τους αρχιτεκτονικούς τύπους και τις τυπολογίες, που αναπτύχθηκε όπως θα δούμε καθ’όλη την διάρκεια του περασμένου αιώνα, πολύ λίγοι αρχιτέκτονες από την εποχή των νέων ορθολογιστών προσπάθησαν να αναφερθούν στους βασικούς τύπους κτιρίων που θεμελιώθηκαν κατά την διάρκεια του μοντερνισμού. Στις δεκαετίες που ακολούθησαν μέχρι σήμερα, και πιθανόν λόγω της στροφής της αρχιτεκτονικής σε πιο εκφραστικά λεξιλόγια, το ενδιαφέρον για τους τύπους μειώνεται. Ακριβώς σε αυτό το σημείο έρχονται οι Morphosis να ανατρέψουν την κυρίαρχη τάση και να επιστρέψουν σε τυπολογικές αναζητήσεις. Το δικό τους βλέμμα είναι στραμμένο στο μέλλον αντίθετα όπως θα δούμε από τη νοσταλγικότητα των νέων ορθολογιστών για την καθαρότητα της προβιομηχανικής πόλης. Παραμορφώνοντας τους αρχιτεκτονικούς τύπους του μοντέρνου αναπτύσσουν τη δική τους εκφραστική αρχιτεκτονική η οποία φαίνεται να έχει κατακτήσει πλήρως το περιεχόμενό της.

Διαρρηγνύοντας τις σταθερές τυπολογικές διακρίσεις του μέσα και του έξω, ή του κτιρίου από το περιβάλλον του θέτουν ως στόχο την παραγωγή έργων όπου η πολυπλοκότητα, οι πολλαπλές συνθετικές αφετηρίες και η αυθεντικότητα θα κυριαρχούν. Τα έργα των Morphosis δεν αποτελούν εκφραστικές αναζητήσεις που συναινούν με τις επιταγές της αρχιτεκτονικής μόδας. Πρόκειται για μια συστηματική επαναδιαχείριση μιας σειράς μοντέρνων αρχιτεκτονικών πρωτοτύπων, τα οποία αναπτύχθηκαν στην δεκαετία του 1920 για λογαριασμό της μαζικής κοινωνίας. Δουλεύουν με την γλώσσα του σήμερα για να δημιουργήσουν μια κριτική του μοντέρνου κινήματος και των έργων που αυτό παρήγαγε.