Lectures 2006
1/28/2021
Skip Navigation Links : Lectures 2006 : February : [Not yet translated]

[Not yet translated]

  1. Το τοπίο αναφέρεται σε μια πράξη συλλογική: ένα σύνολο στοιχείων δρα πάνω σε αυτό, το αντιλαμβάνεται, το αφομοιώνει, το αποδίδει. Αναφέρεται σε έναν τόπο και τον Πολιτισμό που κατοικεί σε αυτόν, και ταυτόχρονα τον επεξεργάζεται. Η αλληλένδετη σχέση ανάμεσα στον Πολιτισμό κάθε ιστορικής εποχής και την εικόνα του τοπίου που αυτός κατασκευάζει, μας οδήγησε να μιλάμε για μια δυναμική σχέση ανάμεσά τους, καθώς οι μεταβολές του πολιτισμού αντανακλούν στην εικόνα του τοπίου και την συνδέουν με τις έννοιες της εξέλιξης και της μεταβολής.Το τοπίο είναι ένα Δυναμικό σύστημα, όπου συνεχείς σχέσεις αναπτύσσονται ανάμεσα στα στοιχεία που το αποτελούν και ταυτόχρονα επιρροές που δέχεται από εξωτερικούς παράγοντες, καθορίζουν τη σύσταση και την εικόνα του. Αυτή η δυναμική εικόνα του τοπίου έχει το χαρακτηριστικό της συνεχούσ χρονικής μετάπτωσης σε νέες μη προβλέψιμες καταστάσεις, και για αυτές τις συνθήκες ακαθοριστίας αναζητά μια δομή ευέλικτη, ικανή για μεταλλαγή. Η φιλοσοφική ιδέα της Πτύχωσης, των Gilles Deleuze και Felix Guattari, αναφέρεται ταυτόχρονα σε μία έννοια, μία δομή και μία διαδίκασία. Η έννοια της Πτύχωσης εξηγεί την ταυτόχρονη ύπαρξη μιας πολλαπλότητας διαφορετικών πραγμάτων, στοιχείων, σχέσεων, επιρροών, χωρίς να αλλοιώνονται ή να χάνουν την ταυτότητά τους. Η δομή της Πτύχωσης δίνει τη δυνατότητα αφομοίωσης συνεχών επιρροών, στα πλαίσια μιας μεταβαλλόμενης κατάστασης, ενώ οι διαδικασίες που υπονοεί, όπως η αναδίπλωση, η ξεδίπλωση, η επαναδίπλωση κ.α., επιβεβαιώνουν την επέκταση του υπαρκτού περιεχομένου του χώρου στον χρόνο. Τελικά η Πτύχωση αποδίδει την ευέλικτη και δυναμική κατάσταση ενός συστήματος, ικανή για απρόοπτες συσχετίσεις και χρονικές μεταβολές. Έτσι, μπορούμε να προσδιορίσουμε την "φύση" του τοπίου ως το συνεχές γίγνεσθαι μίας Δυναμικής συλλογικής πράξης και την πτυχωτή του επιφάνεια, ως τη δομή που θα του δώσει τη δυνατότητα συσχέτισης της ταυτόχρονης ύπαρξης μίας πολλαπλότητας πραγμάτων και δράσης μιας πολλαπλότητας δυνάμεων. Με την ιδέα της Πτύχωσης  για τη δομή του τοπίου η συνηθισμένη ιεραρχική διάκριση ανάμεσα στο μέσα- architecture και το έξω- territory δεν υφίσταται γιατί αυτά τα δύο περιβάλλοντα συστρέφονται. Κάθε χώρος φέρει ένα εξωτερικό περιβάλλον κι' ένα εσωτερικό, που συντίθεται από στοιχεία και περιεχόμενα και ένα ενδιάμεσο τόπο ορίων ποθ εγκαθιστά μια πολλαπλότητα σχέσεων ανάμεσα στα εσωτερικά και τα εξωτερικά. Μέσω αυτών των σχέσεων ορίζεται η Πτύχωση η οποία έχει τη δυνατότητα να παράγει διαρκώς ακαθόριστες τυπολογίες και λειτουργίες. Έτσι, Όρια και Δομές δοκιμάζονται έναντι των εσωτερικών συμβάντων και 'υποχωρούν' στην παρουσία της μεταβαλλόμενης πτυχωτής επιφάνειας. Η διαρκής ροή της Πτύχωσης καταργεί τον απόλυτο διαχωρισμό του εσωτερικού και εξωτερικού. Αφού το νέο σημείο αντίληψης ανήκει σε ένα δυναμικό μεταβλητό κόσμο, η δομή της επιτρέπει την ταυτόχρονη ύπαρξη μιας πολλαπλότητας σχέσεων ανάμεσα σε στοιχεία και το τοπίο που τελικά, θα αναπτυχθούν δημιουργώντας μια ολότητα.