Lectures 2006
10/20/2019
Skip Navigation Links : Lectures 2006 : September : [Not yet translated]

[Not yet translated]

Η Αρχιτεκτονική σχολή του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου είναι μια ξεχωριστή σχολή τριτοβάθμιας εκπαίδευσης η οποία σε αντίθεση με άλλες θεωρητικές, απαιτεί πρακτική εργασία και συν-εργασία στα θέματα με τα οποία καταπιάνονται οι φοιτητές της. Η πρακτική αυτή δουλειά οφείλεται στο ότι τα αρχιτεκτονικά ζητήματα χρειάζονται για την λύση τους πολλά σχέδια και προπλάσματα (μακέτες). Ως εκ τούτου, η ίδια η σχολή παρέχει μεγάλες και ευρύχωρες αίθουσες στις οποίες οι σπουδαστές εργάζονται, προκειμένου να ολοκληρώσουν μέχρι το τέλος του κάθε ακαδημαϊκού έτους τις εργασίες που έχουν αναλάβει.

Τα καμαρίνια των διπλωματικών είναι ίσως από τους πιο ιδιαίτερους τέτοιους χώρους που η Αρχιτεκτονική σχολή έχει διαμορφώσει. Η λογική τους είναι λίγο ως πολύ απλή: μεγάλες αίθουσες της σχολής χωρίζονται σε μικρότερους χώρους-δωμάτια, με ελαφριά χωρίσματα, μη απομονωμένα μεταξύ τους, τα καμαρίνια. Κάθε ένα από αυτά είναι έτοιμο να υποδεχτεί την διπλωματική εργασία του εκάστοτε τελειόφοιτου σπουδαστή (ή της κάθε ομάδας) για το χρονικό διάστημα που χρειάζεται μέχρι να παρουσιαστεί. Αν και τα καμαρίνια προορίζονται μόνο για τους τελειόφοιτους σπουδαστές της Αρχιτεκτονικής, είναι ευρέως γνωστά σε ολόκληρο το σύνολο των φοιτητών κυρίως γιατί σηματοδοτούν την τελευταία περίοδο της φοιτητικής ζωής στη σχολή αυτή και την απαρχή μιας άλλης περιόδου, πράγμα που ενθουσιάζει και τους νεαρότερους φοιτητές.

 

«Θα ‘θελα κι εγώ καμαρίνι στον πρώτο όροφο... αλλά η γραμματεία δε μου δίνει!»

 

Το καμαρίνι ή αλλιώς κουτί, ή κάψουλα. Όλες αυτές οι παρομοιώσεις έχουν ένα κοινό παρονομαστή. Το εφήμερο της κατασκευής, που όμως ξύπνα μέσα μας «ένα ονειροπόλημα της σιγουριάς». Με αυτή την λίγο ρομαντική διάθεση θα μπορούσε μόνο ένας φοιτητής αρχιτεκτονικής να περιγράψει αυτό που κανείς άλλος εκτός της δικής μας μικρό-κοινωνίας θα μπορούσε να φανταστεί αντικρίζοντας αυτούς τους χώρους. Γιατί αυτοί οι χώροι είναι πλέον θεσμός στη μακροχρόνια ιστορία της σχολής μας, είναι τρόπος ζωής, είναι μια ιδέα, ένας λόγος να δημιουργείς και να φαντάζεσαι, να συνθέτεις και να ταξιδεύεις, είναι το κατώφλι για την επαγγελματική αποκατάσταση. Τα άτομα-χρήστες ζουν στο μεταίχμιο μεταξύ της ιδιότητάς τους ως φοιτητές και της μέλλουσας ιδιότητάς τους ως επαγγελματίες αρχιτέκτονες. Βρίσκονται δηλαδή σε μια διαδρομή με αρχή την ομάδα που ανήκουν (φοιτητική ομάδα), και τέλος την ομάδα όπου θα καταλήξουν.

 

Oι σπουδαστές – χρήστες των καμαρινιών μαθαίνουν μέσα σε αυτούς τους κοινόχρηστους χώρους το πνεύμα της συλλογικότητας, της αλληλεγγύης, της συνεργατικότητας αλλά και της άμιλλας. Παρατηρώντας δε, άμεσα τις διπλωματικές των συμφοιτητών τους, μπορούν να εξελίσσουν και την δική τους με το να μαθαίνουν στοιχεία που ίσως τους βοηθήσουν στην παρουσίαση, στην ιδέα αλλά και στην όλη λογική της εργασίας τους. Ο ένας επηρεάζει τον άλλο σε αυτή τη χρονική περίοδο και οι σχέσεις μεταξύ τους παίζουν μεγάλο κοινωνικό αλλά και εκπαιδευτικό ρόλο.

 

Ο τελειόφοιτος σπουδαστής επιλέγει αυτός και μόνο αυτός το θέμα που θα τον αντιπροσωπεύσει στην διπλωματική του εργασία, πράγμα που τον διαφοροποιεί από έναν φοιτητή μικρότερου έτους που παρακολουθεί τις εργασίες των εξαμήνων. Η επιλογή του θέματός του, του δίνει κύρος αλλά και ξεχωριστή ταυτότητα, έτσι οι υπόλοιποι συμφοιτητές του όπως επίσης και οι καθηγητές τον αντιμετωπίζουν πλέον διαφορετικά, με σεβασμό ως προς την απόφασή του.

Το καμαρίνι που πληροί τις απαραίτητες προϋποθέσεις αποτελεί μια ανάγκη για έναν σπουδαστή. Εκεί μπορεί να βρει τον χώρο εργασίας που χρειάζεται μιας και στο σπίτι του συνήθως υπάρχει έλλειψη τέτοιου χώρου, εκεί έχει την δυνατότητα να αποθηκεύσει τα αντικείμενα και τα εργαλεία που χρειάζεται για να δουλέψει (χαρτόνια, χάρακες, μακέτες) όπως επίσης εκεί μπορεί να γίνει εύκολα μια συνάντηση με τον επιβλέποντα καθηγητή του για την διόρθωση. Ταυτόχρονα, όντας μέσα στο χώρο της σχολής, ο σπουδαστής μπορεί να έχει μια άμεση επαφή με τους διπλανούς του και έτσι να μοιραστεί ιδέες και προβληματισμούς.

Στο σύνολό τους, οι κάτοχοι των καμαρινιών που χρησιμοποιούν και επωφελούνται από αυτούς τους χώρους διαφοροποιούνται από τους υπόλοιπους φοιτητές και αποτελούν μια μικρή ξεχωριστή κοινωνία που έχει κανόνες και αρχές. Ο τελειόφοιτος, που ψάχνει να βρει την θέση του σε αυτό το μικρό χωρικά και χρονικά σύνολο προκειμένου να κάνει την δουλειά του, αναγκάζεται να κάνει παραδοχές και υποχωρήσεις και ταυτόχρονα επηρεάζεται από τα γύρω του ερεθίσματα.

 

«Επειδή κανένας μας δεν έχει μεγαλώσει σε βάρκα, κλείνετε την πόρτα!»

 

«Δεν κρατάμε τίποτα στο ψυγείο πάνω από τέσσερις μέρες! Επίσης, να αναγράφετε το όνομά σας στα υπάρχοντά σας – δεν θα σας φταίει κανείς αν σας πιει το χυμό!»

 

Οι φοιτητές με τα λίγα πράγματα που διαθέτουν, παράγουν ποικιλία και πλούτο στους χώρους των καμαρινιών, εξοπλίζοντάς τα διαφορετικά. Και ενώ τα καμαρίνια θα μπορούσαν να είναι παρόμοια εφόσον εξωτερικά έχουν πανομοιότυπη διάταξη, τελικά δεν είναι, καθώς οι παράμετροι που τα κάνουν να παρουσιάζουν ποικιλία είναι πάρα πολλές, και κατά μεγάλο μέρος οφείλονται κυρίως στην προσωπικότητα του καθενός.

 

Τα καμαρίνια ως περιβάλλον στο οποίο συντελούνται τέτοιου είδους μορφές σχέσεων μεταξύ των φοιτητών, έχουν ενδιαφέρον. Αξίζει λοιπόν να προσπαθήσουμε να εντοπίσουμε τις σχέσεις αυτές και να ανακαλύψουμε πώς αυτές διαμορφώνουν χώρο.

Αντικείμενο σε αυτή τη διάλεξη είναι ο αντίκτυπος που έχουν τα καμαρίνια τα ίδια, ως χώροι και ως θεσμός, στις διαπροσωπικές σχέσεις των ανθρώπων που εργάζονται μέσα σε αυτούς, όπως επίσης και το αντίστροφο, πώς ο χώρος αλλάζει και μεταβάλλεται εξαιτίας αυτών των σχέσεων μέσα στο μικρό χρονικό διάστημα εκμετάλλευσής τους.