Διπλωματικές Εργασίες - Diploma Projects
9/26/2020

Γιαννακοπούλου Ειρήνη «Θύρα»

Η διπλωματική εργασία διαπραγματεύεται τον τρόπο επίσκεψης στον αρχαιολογικό χώρο στο ακρωτήρι της Σαντορίνης, ο οποίος είναι θαμμένος κάτω από τόνους τέφρας εξαιτίας της έκρηξης του ηφαιστείου πριν από 3500 χρόνια.

δύο πράγματα είναι σημαντικά για μένα:

-ο αρχαιολογικός χώρος ο οποίος είναι από τους σημαντικότερους στην Ευρώπη και κατά συνέπεια ως κάτι πολύτιμο προσπαθώ να το αναδείξω

-και το ηφαίστειο, μία φυσική καταστροφή, που σημάδεψε την όψη και τη μορφή του νησιού αλλά και την ιστορία του αρχαιολογικού χώρου.

θεωρώ, λοιπόν, απαραίτητη για τον επισκέπτη τη συνειδητοποίηση του φαινομένου της καταστροφής.

σκοπός μου είναι η δόμηση μίας εμπειρίας, μίας αισθήσεων παράσταση, που καθιστά χωρικό συμβάν τη μνήμη του γεγονότος.

ένα «δωμάτιο» πριν τον ευρήματα, φτιαγμένος για αυτά, που μιλά για το ηφαίστειο.

μία «θύρα», δηλαδή μία είσοδος, ένας μεταβατικός χώρος από το τώρα στο τότε, ένα τελετουργικό πέρασμα προς τον αρχαιολογικό χώρο.

για να πετύχω κάτι τέτοιο θεωρώ απαραίτητη την βύθιση του επισκέπτη στις αλλεπάλληλες διαστρωματώσεις «νεκρής» θηραϊκής γης. μία βύθιση στο χώρο και στον ιστορικό χρόνο.

η ιδέα της εισόδου στα έγκατα της γης γίνεται με μία υπόσκαφη κωνική κατασκευή η οποία τοποθετείται πριν τον αρχαιολογικό χώρο, όποτε στον πυθμένα αυτού του πηγαδιού έρχονται στο φως αρχαιολογικά ευρήματα. ο χώρος αυτός παραλαμβάνει την κίνηση μέσα από μία γέφυρα-χοάνη προσανατολισμένη προς τον αρχαιολογικό χώρο η οποία καταλήγει σε μία σπείρα που περιστρέφεται στα τοιχώματα της κωνικής κατασκευής και στο τέλος τρυπά το έδαφος και οδηγεί προς τα ευρήματα.

η θηραϊκή γη γίνεται έκθεμα και ο χώρος αφιέρωμα προς το γεγονός του ηφαιστείου.

ο χώρος αποκτά βιωματικό χαρακτήρα και δομεί μία εμπειρία.

μέσα από απλές, αρχετυπικές, γεωμετρικές μορφές, που ενεργοποιούν το συλλογικό ασυνείδητο, όπως αυτή της αρχικής γραμμικής κίνησης που δίνει τη δυνατότητα γενικής εποπτείας του τοπίου, της σπείρας που δίνει την αίσθηση της δίνης και του στροβιλισμού με σημείο αναφοράς πάντα τα ευρήματα στον πυθμένα και τέλος η αίσθηση της κωνικής κατασκευής σαν δοχείο μνήμης που εμπεριέχει τον θεατή, τη φύση και τα αρχαία, δομούν ένα συμπυκνωμένο πραγματικό χώρο.

η κίνηση του σώματος, το φιλτράρισμα του φωτός του ήλιου, το άκουσμα του αέρα, η μυρωδιά και η αφή της θηραϊκής γης, η σταδιακή εγκατάλειψη ενός επιπέδου ζωής και η μετάβαση σε ένα άλλο, άγνωστο ορίζουν μέσα από τις αισθήσεις ένα χώρο που δεν έχει σκοπό να αναπαραστήσει αλλά να συμβολίσει και να οδηγήσει τον επισκέπτη μέσα από μία διαδικασία μύησης στον αρχαιολογικό χώρο ο οποίος συνδέει την ιστορία του με το ηφαίστειο.